Şiir

Yistanbulakue,

İstanbul yolcularıyız biz,

delik deşik, köhne bir teknede,

hiç inmedik sahile…

Hala basıyor tayfalar omuzlarımıza,

eğdirilememiş başlarımızdalar,

bir çocuk süt arar hala,

can veren annesinin kollarında…

-yine gece ve ardından, evcil gündüzlerimiz yine,

zamanın kancasına takılı kalan her sene,

halifenin topraklarına ayak basanların,

zincirlerine alışmış, büyüyen sessizliğinde-



Kapkara bir deniz,

karanlığında, kayıp teknelerimizi,

bir bir yutan geceden de karanlık -bu biçilmiş kefenimiz…

Yüreklerini ateşe bulayanların,

su yüzüne vuran kalpakları kadar,

simsiyah görünür, şafak bekleyen gecelerimiz!..



Biz hiç inmedik sahile,

kendi kıyımızı aradık hep,

bir ışık, bir deniz feneri hayaliyle…

-ya da bir yankı sesimize-



Hala o çocuk,

ve başımızda ilerleyen denizciler,

teknenin ucunda el sallıyor bir genç kız…

Biz hiç inmedik sahile,

alışmanın korkusuyla, Kaf Dağı’nın masalına,

kendi kıyılarımızın umuduyla…


MURAT ATRIŞBA
17 Temmuz 2000


Yorum yapın